woensdag 22 maart 2017

Snel even tussendoor over onze samenwerking

Vandaag werkte Roger voor het boek over de Grote Oorlog nog tal van bestanden af. Soms heeft hij per bestand een uur nodig, soms gaat het vrij snel, al naargelang hoe goed de oorspronkelijke schrijver zijn bronnen raadpleegde.

Toch vond Roger de tijd om mij te helpen eindelijk nog eens de kamer van Zeger onder handen te nemen. Misschien hebben we die kamer immers nodig met Pasen en eerlijk gezegd: ik kom er heel zelden en dan nog alleen maar om de sfeer van het verleden op te snuiven.
Ook voor zijn dagelijkse (korte vandaag) wandeling maakte Roger zich vrij.

Voor de rest heeft hij zijn tijd dus besteed aan "ons" boek - en heeft hij zich al te vaak geërgerd aan het gebrek aan precisie van sommige schrijvers.

Ikzelf werd verondersteld hem te "volgen" (tja, dat heb ik destijds natuurlijk ook beloofd toen we trouwden 😉) en telkens zijn bewerkte bestand na te lezen op taalfouten. Soms kreeg ik daarvoor tijd genoeg, soms (bij bestanden waar Roger praktisch niets aan veranderde) kon ik hem bijna niet volgen.

Op dit moment staan we ongeveer gelijk... en terwijl ik wacht op een "fiat" voor het nalezen van een volgend bestand, schrijf ik even deze woorden.
Eigenlijk omdat ik wilde zeggen dat ik enorm geniet van onze samenwerking!💕

dinsdag 21 maart 2017

Afspraak met vriend Karel

We haalden hem af aan het station van Sint-Truiden rond 12 uur, reden daarna naar het Begijnhof van waar we via het Speelhof naar het gehucht Melveren en terug wandelden.

Aangename wandeling van ongeveer een uur: niet te koud meer, een streepje zon,de sleedoornstruiken in bloei, een zwarte zwaan en herinneringen, onder andere aan onze gemeenschappelijke vriend M. van wie de ouders een huis hadden in dat Begijnhof en die nu in Ierland woont (mijn enige maar prachtige reis naar Ierland, in 1971, met Karels broer Dirk Lambrechts zaliger, Mieke, Leo R. en Paul V. stond in het teken van het huwelijk van die M. in Dublin).

Daarna reden we naar Nieuwenhove. Het is de eerste keer dat Roger en ik daar binnen zitten! Het viel heel goed mee. We hadden een tafel in een hoekje bemachtigd: apart van de rest maar toch met uitzicht op de open haard. Wijzelf konden niet echt in het oog gehouden worden maar zelf konden we wel de mensen observeren. Onder andere twee vriendinnen die aan het bijpraten waren. De ene babbelde aan één stuk door, de andere luisterde en gaf heel af en toe haar mening. De pratende vrouw had het altijd over een zekere "Roger" en dat vonden Karel en ik heel grappig (op een zeker moment zei Karel: 'Wil ik hen eens zeggen dat Roger achter hen zit?').

Na een Westmalle voor Karel en een Bink voor Roger en mij aten we spek en eieren. Daar kregen we heel veel groenten bij: dat heel eenvoudig maal was meer dan voldoende voor mij (en ik vond het lekker: meer of "fijner" hoef ik echt niet).

Na een koffie dronken we nog wat bier en rond 18 uur reden we terug naar het station, waar Karel de trein nam van 18:45 uur.

Thuis zette ik eerst een wasmachine aan de gang en daarna hebben Roger en ik (in mijn geval wel met een onderbreking om was te drogen te hangen) nog uren gewerkt aan het boek van de werkgroep WOI.
Daar is nog heel veel werk aan, merkte ik op terwijl ik nu gewoon in elk afzonderlijk bestand de spelling van een fout geschreven medaillenaam aanpaste.

maandag 20 maart 2017

Over de Grote Oorlog en spelling

We blijven er intens mee bezig sinds Roger eindredacteur is benoemd voor het boek van de werkgroep WOI!

Terwijl ik na onze uitgebreide boodschappen het een of ander deed in het huishouden of snel iets vertaalde, was hij al aan het nalezen. Vrijwel in elk bestand vindt hij inconsistenties of verkeerd gebruikte woorden (tja, leger- en oorlogstermen zijn me helemaal vreemd). Als hij dan dat bestand onder handen heeft genomen, moet ik het nog eens nalezen, want op taalgebied ben ik meestal ietsje beter dan hij (niet altijd: soms begrijp ik woorden verkeerd of gebruik ik ze in een verkeerde context).

Ondanks die drukke bezigheid maakten we tijd voor een wandeling: van Klein-Gelmen naar Mettekoven en terug. Relatief veel wind, veel spechten horen "lachen", niemand ontmoet behalve snoeiers in een plantage. Het deed deugd maar niet aan mijn gewrichten.
Eigenlijk ben ik toch vaak te inconsequent. Ik was een van de eersten die Glucosamine slikte tegen gewrichtspijn... maar zodra bijna elke artrose-patiënt dat middeltje begint te slikken, vergeet ik het! Met alle gevolgen van dien, zeker als ik tijdens een wandeling Roger probeer bij te houden.😅
Ik merkte tijdens onze wandeling dat de sleedoorn begint te bloeien en te geuren.

Terwijl ik voor ons avondmaal zorgde, las Roger weer verder teksten na. Persoonlijk vind ik dat hij de zaken te fel uitrafelt: hij besteedt soms bijna één uur aan één bestand.

Maar ach, ik begrijp hem wel. Roger is een perfectionist (nee, dochtertje, je hebt het dus niet van vreemden!) - waardoor trouwens sommige van zijn werken in huis nooit af geraakten: voor hem geldt "beter niet af dan oppervlakkig af" terwijl voor mij eerder geldt: "desnoods decormatig af" - en hij voelt zich echt ongelukkig als er nog een historische fout staat in een relaas.
Eigenlijk heeft hij daarbij dus hetzelfde gevoel als ik bij taalfouten (als ik ze al opmerk natuurlijk: ik herhaal dat ik de Nederlandse spelling heel onlogisch vind).

Na mijn uurtje lectuur op papier (nog steeds Clem Schouwenaars, maar nu meer autobiografische boeken van hem die ik vond in onze eigen "bibliotheek"), het te drogen hangen van was, het beantwoorden van een paar mails en een poosje chatten met Hendrik, was het mijn beurt om in de bestanden, die Roger had nagelezen, nog eens taalfouten op te sporen.

Ik heb er weer enkele gevonden (en toch vind ik van Roger dat hij "zonder fouten schrijft": het ligt volgens mij alleen aan de vele spellingwijzigingen die de laatste jaren werden ingevoerd).😟

zondag 19 maart 2017

Weekendje met Hendrik

Gisteren een telefoontje van Hendrik: of hij welkom was. Uiteraard! En of we e-liquids wilden kopen voor hem.
Voor we hem afhaalden aan het station in Sint-Truiden reden we dus naar de tabakswinkel waar de uitbater zijn beklag deed over het vele werk dat de wetgeving hem bezorgt en over het feit dat hij zijn e-liquids niet meer mag laten proeven in de winkel. Ik krijg steeds meer een hekel aan de bemoeienissen van de overheid!

Na het avondeten en het te drogen hangen van de ondertussen gewassen kleren van Hendrik keken we samen naar Alice in Wonderland.

Vandaag werd het na onze brunch een luie dag (behalve voor Roger: hij heeft nog wat verder gewerkt aan de teksten voor de werkgroep WOI): gekookt, gegeten, veel gebabbeld, bijna een uur getelefoneerd met Nany en een korte wandeling gemaakt in het dorp.

De KVLS organiseerde deze ochtend een literair ontbijt in Hasselt. De locatie stond Roger en mij niet echt aan maar daarbij komt nog dat 9 uur voor ons veel te vroeg zou zijn geweest na een avondje "Hendrik". 😉

vrijdag 17 maart 2017

Stukje nagelezen, eindelijk!

Met maxima van 11 à 12°C, een vrij felle wind en grijze luchten leken we vandaag weer in de winter te zijn beland na die korte lenteachtige periode.

De dag was niet bijster interessant: nog een paar uur schoongemaakt, bier gaan kopen en van uitbaatster Lieve (zus van Maj) niet zo aangenaam nieuws vernomen.

Ook even rondgelopen in Sint-Truiden, in de kringwinkel weer enkele boeken gekocht (we kunnen er blijkbaar niet aan weerstaan) en bij Colruyt wijn, kaas, fruit en een visbereiding geproefd (ondanks al die proeverijen zal ik maar denken dat Roger daardoor voldoende bewoog: het voelde buiten zo koud aan vandaag... en mijn voet deed weer eens pijn!)

Voor ik aan het avondeten zou beginnen, een telefoontje met Hendrik. Eerst waren we van plan elkaar morgen in Antwerpen te ontmoeten - en we zouden dan een verrassingsbezoekje aan Nany hebben gebracht - maar dat gaat niet door.
Ik zei tegen Hendrik: 'Dat is niet erg, zo kunnen Roger en ik morgen eindelijk die tekst nalezen voor het boek van de werkgroep WOI'.

Na ons avondeten wilde ik uiteraard een uurtje gewoon lezen.

Maar daarna heb ik toch maar die tekst aandachtig nagelezen en daarna geredigeerd. Waarna Roger zich bereid toonde hem op zijn beurt "onder handen" te nemen. Op zijn manier: zeer kritisch en met de nodige opzoekingen. Daarna las ik weer zijn versie na... en vond nog enkele onvolmaaktheden (in feite staan we dus voor op ons programma vermits ik dat eerst morgen wilde doen).

En ineens werd ik me er weer van bewust dat ikzelf vaak (zoals nu) een te corrigeren tekst tot vijf* keer nalees terwijl de auteur ervan die duidelijk niet één keer heeft nagelezen. Aan deze korte tekst van drie bladzijden hebben Roger en ik samen enkele uren besteed en ik weet dat weinige mensen zich daarvan bewust zijn: ondankbaarheid lijkt wel ons loon!😉

* Nee, de publicaties van de KVLS lees ik geen vijf keer na: er zijn daar andere correctors voor en ik vertrouw(de) erop dat ook zij hun werk met hart en ziel doen!

P.S. Ondertussen is het hier ook nog eens pijpenstelen aan het regenen!

donderdag 16 maart 2017

Lange dag

Deze ochtend van 9 tot 11 uur (voor ons toch, de anderen zijn iets langer gebleven) vergadering van de werkgroep WOI. Het is in orde: de tekst waar ik het gisteren over had, wordt opgenomen... maar ik heb nog geen tijd gevonden om hem te herschrijven.

Roger en ik reden immers naar onthaalmoeder Lutti om er Eva af te halen. Eva kwam naar ons toe gelopen en herhaalde steeds iets als "raks" of "laks" (ik dacht dat ze "straks" wilde zeggen) terwijl ze wees naar vlaggetjes die de speelruimte sierden. Lutti legde uit dat ze de verjaardag van Lars hadden gevierd. Waarschijnlijk was het dat wat Eva ons wilde duidelijk maken.

"Thuis", na ons middageten, bracht ze me weer boekje na boekje: ik moest vertellen. Om 14:45 uur leek ze me zo moe dat we haar naar bed brachten. Maar ze deed er niets dan babbelen, haar muzikaal uiltje in gang trekken... en uiteindelijk wenen. Dus gingen we haar weer halen vlak voordat Roger Elena en Matthias zou afhalen.

Rond 15:30 uur verwelkomde Eva haar broer en zus uitbundig, aten ze alle drie een beetje fruit, gingen we buiten spelen en kwamen Anna, Lionel en Millie ook spelen. We hebben verstoppertje gespeeld. Eva heeft op de "babyschommel" gezeten, Matthias speelde in de zandbak. Elena heeft poppenkast gespeeld voor ons als toeschouwers (ik had opgemerkt dat het "huisje", het "kamp" of het "kasteel", of hoe ze het ook noemen, boven de zandbak zich daar perfect toe leende en ze wilde dat meteen uitproberen met gewone poppen - voor een volgende geschenkgelegenheid misschien zorgen voor eventueel zelfgemaakte handpoppen? - de kinderen liepen naar de tuin van Anna en van Lionel en Millie en terug, Eva liep al kraaiend en "babbelend" rond, bestudeerde takjes en grassprietjes, wees naar vogels, vlinders en bijen: het was een drukke maar heel plezierige bedoening.
Rond 17 uur merkten we dat Eva wankelde van vermoeidheid: we brachten haar weer naar bed. Deze keer sliep ze tot ongeveer 18:30 uur.

Ondertussen was onze schoonzoon thuisgekomen (dochterlief gaf les deze avond), hadden hij en ik samen voor het eten gezorgd en waren Elena en Matthias weer binnengekomen.
Eva at mee met ons en heel goed!

Na het avondmaal vroeg schoonzoon aan Roger of hij hem wilde helpen een kast te verplaatsen van de garage naar de werkkamer van onze dochter.
Ondertussen zat ik met de kindjes voor tv nadat ik de vaatwasser had gevuld. Afijn, dat wil zeggen dat Elena en Matthias naar ik weet niet meer wat keken (ik herinner me alleen dat ik en ook Roger die er op een bepaald moment even bijkwam, vaststelden dat die kinderprogramma's "toevallig" heel indoctrinerend kunnen zijn: het ging onder andere over de verkiezingen in Nederland) en dat Eva af en toe meekeek maar vooral rondliep, rollebolde, haar broer en zus soms het zicht op het scherm ontnam en geregeld op mijn schoot kroop.
Rond 19:30 uur was het tijd voor een summier avondtoilet waarna de groten naar hun kamer trokken en in bed kropen nadat ik had verteld over Alice in wonderland.
Eva kreeg nog een zuigfles die ze weigerde, zat nog even in te dommelen op mijn schoot totdat haar papa haar ook naar bed bracht.

Ik maakte de tafel verder leeg (niet alles was in de al halfvolle vaatwasser geraakt),veegde de keuken en rond 21:30 uur meldden de mannen me dat ze klaar waren met de "verhuizing".
Na nog een babbeltje vertrokken Roger en ik naar huis... waar het veel te laat was om nog te werken aan "ons" boek.
Morgen dan maar?

woensdag 15 maart 2017

Overvolle dag

Weer zo'n mooie lentedag.

Nadat ik onze keuken eindelijk nog eens een (vrij, want voor de ruiten had ik weer geen tijd) grondige beurt had gegeven (en dat vergt voor die leefkeuken toch enkele uurtjes werk: wat heb ik een hekel aan dat huishouden!), maakten we onze wandeling in Borgworm (Waremme in het Frans). Lang geleden dat we nog daar waren. We ontdekten er een tempel van de "Culte Antoiniste" waar ik nog nooit had van gehoord.
Het was kermis in Waremme en ik vond dat die veel minder lawaai produceerde dan de Sinksenfoor destijds in Antwerpen. 'Misschien geldt dat ook voor de huidige Sinksenfoor,' zei Roger... en ik vroeg me af of we nog in Antwerpen zouden wonen als die lawaaioverlast er niet was geweest tijdens die jaarlijkse kermis.

Thuis moesten we nog enkele teksten nalezen, belde ik (eindelijk) onder andere naar onze Matadi-vriendin met de gebroken pols, kreeg ik een telefoontje van onze vriendin uit Ronse (ja, om eindelijk nog eens af te spreken en daar kijk ik naar uit), beantwoordde ik enkele mails (een vriendin uit Leuven wil een terrasje doen met mij: wanneer vind ik daar de tijd voor?) en moest Roger zich klaarmaken om op dokterscontrole te gaan (alles blijkt in orde, bedankt).

Na het avondeten (preisoep met veel kurkuma en daarna voor Roger niertjes "al Jerez", voor mij een ontdooid stoofschotelrestje en sla) wilde ik uiteraard eindelijk wat voor mezelf lezen.

Roger begon meteen weer teksten na te lezen.
Ik moet eigenlijk ook nog een tekst redigeren voor de werkgroep WOI maar eerlijk gezegd, ik ben er te moe voor! Misschien vind ik daar morgenavond laat (want die dag zal ook vrij druk zijn) de tijd voor?
Een excuus om het niet vandaag te doen heb ik wel: morgen is het vergadering en misschien beter eerst vragen of iedereen akkoord gaat met de opname van die tekst in "ons" boek? Zodat ik weer geen overbodig werk verricht!😉
Nu nog even een mail beantwoorden die al lang daarop wacht!