woensdag 22 november 2017

68 jaar al!

Al dachten we er niet echt aan deze ochtend, we werden er aan herinnerd door al de mails die binnenkwamen, de kaartjes die we in de bus vonden en Nany die, na een kaartje en een sms, belde. Helaas voor haar (want ze zei meteen dat ze veel te vertellen had) was dat net voor wij naar het Leuvense moesten vertrekken: ik kon dus maar heel kort aan telefoon hangen.

Elena stond me op te wachten aan de ingang van de speelplaats en verklapte me dat ze een mandala voor mij had getekend. Matthias verscheen iets later en vertelde over zijn cadeau waar hij nog de laatste hand moest aan leggen: een sinterklaasmijter!
Samen haalden we Eva bij onthaalmoeder Lutti.

Na het middagmaal kreeg ik van Elena mijn cadeau, van Matthias de mijter die hij had afgewerkt, wilde Eva ook iets "tekenen" voor mij, en verraste dochterlief mij met een prachtig zelfgemaakt handtasje en gsm-hoesje.



Eigen foto's
Buurmeisje Anna kwam spelen en voorlezen voor Eva en Elena, Matthias en Eva puzzelden samen en alle vier aten ze een koekje en wat fruit. Elena ging naar de zwemles met haar mama, Matthias en Eva keken even tv.





Eigen foto's
Als avondeten aten de kindjes, hun papa, Roger en ik (dochterlief was gaan lesgeven) kip, sla of appelmoes en gebakken aardappelen met een glas uitstekende wijn (voor de volwassenen). Voor mij een heel feestelijk eten: Roger lust geen kip en dus maak ik dat nooit klaar.

Eigen foto
Roger en ik reden terug naar Haspengouw waar ik in de bus een "feestelijk" pakje van Bolcom vond: het tweede seizoen van "Eigen Kweek". Ik weet wie me dat gunt: heel erg bedankt, gulle schenker!

Ik vond thuis ook een mail van Jan Gerits die nog enkele aanpassingen wilde aan de jongste Limburgse monografie. Die heb ik ingevoerd en nu gaan Roger en ik kijken naar de eerste aflevering van het tweede seizoen van "Eigen Kweek".

maandag 20 november 2017

De wereld is klein!

Deze ochtend gingen we een paar uur helpen de tentoonstelling afbreken.


Eigen foto's
Het gaf daarna een raar gevoel afscheid te nemen na die jaren intensieve samenwerking.

Roger en ik reden naar Sint-Truiden waar we hadden afgesproken met vriend Karel.

Het werd een gezellige middag zonder wandeling omdat het constant miezerde. Dan maar nieuwtjes uitgewisseld en herinneringen opgehaald terwijl we in Nieuwenhoven genoten van spek, eieren en groentjes en een paar biertjes. Ik vertelde onder andere over de Limburgse Monografieën en dus ook over Jan Gerits en Karel zei dat zijn moeder zaliger als medewerkster aan "Ons Heem" Jan goed gekend heeft.  Jan Gerits heeft dat zopas bevestigd per mail. Wat is de wereld klein!

zondag 19 november 2017

De tentoonstelling is afgelopen

Vorige vrijdag waren Roger en ik van dienst op de tentoonstelling "Kleine Heerse verhalen uit de Groote Oorlog", van 13 tot 18 uur. Omdat dochterlief de tentoonstelling graag wilde bezoeken, ze dit weekend niet kon en door de week pas na 18 uur kon komen, wilden de uitbaters graag de schuur openhouden tot iets later. Elena, Matthias, Eva en hun ouders arriveerden iets over 18 uur. Ze vonden het allemaal heel interessant en de kindjes niet in het minst het appelsapje en het gebakje dat ze kregen.
Rong 19 uur reden we naar huis waar ik snel voor eten zorgde terwijl Matthias speelde en zijn zusjes tekenden.


Eigen foto's
Gelukkig had ik donderdagavond al het meeste voorbereid voor ons avondmaal zodat we al rond 19:30 uur aan tafel konden.

Kort na het vertrek van onze gasten haalden Roger en ik Hendrik af aan het station van Sint-Truiden. Een rest eten werd opgewarmd, de vaatwasser en de wasmachine draaiden tweemaal, we hingen was te drogen en begonnen aan een lange praatavond.

Gisteren, zaterdag dus, stonden we laat op, deden enkele boodschappen, reden nog eens langs de tentoonstelling waar heel veel volk was, dronken er iets, kwamen thuis om te eten (en ik eerst te koken uiteraard).  Hendrik heeft onze tentoonstelling met veel aandacht bestudeerd en zei ons dat hij het allemaal heel interessant vond.
Weer een lange praatavond maar we gingen toch iets vroeger slapen: vandaag werden Roger en ik al om 9:30 uur verwacht in Opheers.

We zouden daar de wacht houden (en boeken verkopen: de hele oplage is verkocht!) terwijl de andere leden van de werkgroep en meer dan 100 andere mensen de inhuldiging van een nieuw monument voor oud-strijders bijwoonden. Al dat volk kwam daarna naar de tentoonstelling waar ze (evenals wij) een broodmaaltijd kregen aangeboden.


Eigen foto's

Iets over 12 uur vertrokken Roger en ik terug naar huis. Er werd nog gepraat met Hendrik, we speelden Switch, Hendrik pakte zijn spullen in, ik belde naar Nany en om 17 uur reden we weer naar de Herkenrodehoeve. Daar aten we gezellig frietjes en vlees met de andere leden van de werkgroep.

Waarna we afscheid namen van elkaar en Roger en ik Hendrik naar het station van Sint-Truiden brachten. De tentoonstelling is afgelopen... En wij zullen nu iets meer vrije tijd krijgen.

Hoewel... nog niet meteen: binnenkort onder andere een afspraak met vriend Karel, de presentatie van het jongste boek van Boudewijn... en deze avond heeft Jan Gerits me de wijzigingen doorgestuurd die moeten aangebracht worden aan de jongste monografie.


donderdag 16 november 2017

Heel veel bezoekers vandaag

Nadat mijn vertaling was geleverd, belde ik Roger die al op de tentoonstelling was. Hij kwam mij halen en we brachten de rest van de middag door op de Herkenrodehoeve.
Heel veel bezoekers vandaag en veel boeken verkocht!


Eigen foto's
Deze avond al veel voorbereidingen getroffen voor het avondmaal van morgen: we krijgen dan bezoek en hebben weinig tijd om iets voor te bereiden.
Dat ons huis er rommelig en relatief vuil bijligt, moeten die bezoekers er maar bijnemen.

woensdag 15 november 2017

Weer druk!

Terwijl we deze ochtend de tentoonstelling samen met Elie, Jef, Benny en Georges "bewaakten" kreeg ik weer twee vertaalverzoeken binnen. Helaas, wij moesten om 11 uur vertrekken om te gaan babysitten. Toch wilde ik de vertalingen niet afwijzen...
Ik besloot dus iets vroeger naar huis te gaan... Om daar op groot scherm te kijken waarover de teksten precies gingen, hoeveel regels al voorkwamen in mijn vertaalgeheugen enzovoort. De ene vertaling moest immers al deze avond geleverd, de andere morgen na de middag.

Ik stond iets voor 11 uur klaar om te vertrekken toen Roger nog een groepsfoto wilde maken van twee bezoekende schoolklassen. We waren pas rond 11:15 uur thuis waar ik snel keek naar de teksten, besliste dat ik de deadline kon halen mits hard werken en de aanvragers snel een positieve mail stuurde.

Gelukkig moesten we vandaag niet langs de school: voor Elena en Matthias was het een vrije dag. Bij onthaalmoeder Lutti kwamen we wel vrij laat aan. Eva lachte zo lief naar mij toen ze me zag binnenkomen en begon meteen van alles te vertellen. Ze spreekt opvallend goed, vind ik, maakt korte zinnen, en als ze niet meteen begrepen wordt, gebruikt ze de nodige lichaamstaal.

Matthias en Elena ontvingen ons uitbundig (het was dan ook al lang geleden dat we elkaar gezien hadden) en na het eten, tijdens Eva's dutje (ze slaapt nog altijd graag veel) speelden we "kindermonopoly". Bij gewone Monopoly verlies ik al altijd (tja, geld en ik!) en je gelooft het niet, hier verloor ik ook! Matthias won, en dat was de eerste keer, vertelde hij mij.

We speelden ook met de poppen en met boerderijdiertjes. Daarna keken de kindjes naar filmpjes (over Sinterklaas, uiteraard), werd Eva wakker die na enkele druiven en een koekje een van de poppen wilde "soep te eten" geven. Ze vertelt dan wat ze wil/gaat doen en ik heb de indruk haar mama weer bezig te zien als peuter. Heel leuk maar tegelijkertijd nostalgisch gevoel!

Eigen foto
Kort voor Elena met haar mama terugkwam van de zwemles (Matthias en Eva hadden filmpjes bekeken en samen gespeeld met de kussens in de salon) begon ik te koken: broccoli en worst. Van de broccolisteeltjes maakte ik soep en toen dochterlief thuiskwam en graag van de soep wilde proeven, besloot Eva ook een bordje soep te eten.

Eigen foto
Matthias en Elena wilden geen soep maar aten goed van het hoofdgerecht. Toen hun papa thuiskwam, liet ik hem zelf zijn eigen portie opwarmen (onze dochter was toen al les gaan geven) en vertrokken Roger en ik naar huis.

De eerste vertaling is twee uur geleden geleverd. De tweede heb ik klaar op het nalezen na... Maar dat is voor morgen: nu ben ik veel te moe.

Tijdens het babysitten kreeg ik een telefoontje van Jan Gerits die zich excuseerde omdat hij me de laatste toe te voegen wijzigingen aan de jongste monografie nog niet had kunnen doorsturen. Ik stelde hem gerust: we hebben nog tijd genoeg vermits ik de drukproeven van Oostland nog niet heb aangekregen en Edith (die nu terug thuis is, heb ik vernomen) verlangt dat ik de tekst van de monografie naar de drukker stuur precies wanneer zij de tekst van Oostland opstuurt!

Terwijl ik dat tegen Jan zei, besefte ik dat ik ook die drukproeven mag verwachten heel binnenkort... en de volgende dagen zullen al zo druk zijn!

dinsdag 14 november 2017

Verveling?

'Ik ga me vervelen,' dacht ik toen we deze middag naar de tentoonstelling reden. Ik vergiste me: er kwam een klas langs...


En kennissen met wie we een babbeltje konden slaan...


En ik kon nog eens op mijn gemak alles lezen en bekijken (hoewel ik daar intriest van word, niet van de tentoonstelling op zich, want die vind ik meer dan geslaagd, wel van de herinneringen die er worden opgehaald).

En... we dronken, met de andere leden van de werkgroep en enkele bezoekers onder wie Maj, een lekker biertje.

Toen we thuiskwamen merkte ik dat een vertaaljob op mij wachtte: ik had die mail niet opgemerkt omdat er de hele dag mailtjes van vrienden binnenkwamen en die vertalingsaanvraag daartussen verscholen zat. Daar dan maar aan gewerkt in plaats van voor eten te zorgen (we aten snel wat soep, een restje vlees en een beetje brood).

Klaprozen gemaakt door de bezoekende klas (eigen foto's)
Ik heb me dus helemaal niet verveeld... maar volgende keer trek ik wel een dikkere trui aan dan vandaag!😏

maandag 13 november 2017

Wat ben ik toch vreselijk onhandig!

Ik was deze avond gezellig enkele mails aan het beantwoorden toen ik vond dat het "damptoestel" dat ik op dat moment gebruikte niet echt meer voldoening gaf. Batterij leeg? Ik koppelde het toestel aan een lader maar zelfs na een uur kon ik er geen damp uit krijgen (gelukkig heb ik nog een vorig toestel dat ik dan maar in gebruik nam). Ik vermoedde dus dat de coil moet vervangen worden.

Ja maar... Zoiets vind ik altijd heel moeilijk! En het is nog maar de tweede keer dat ik dit doe met dit toestel. Ik heb een gebruiksaanwijzing maar die is zo klein gedrukt dat ik liever online zocht. Ik vond dit. En volgde de aanwijzingen. Ik vond de gebruikte coil terug in heel de constructie van mijn toestel maar kreeg hem er niet uit. En ik kon dus geen nieuwe coil installeren.

Dat wordt weer naar de tabaksverkoper rijden en hulp vragen. Wat ben ik toch vreselijk onhandig!😞

zondag 12 november 2017

Nany belde vandaag en we vonden een lief kaartje in de bus

Ik had deze avond Nany (dat is mijn moeder dus) aan telefoon. Ze had veel te vertellen over haar weekend. En genoot duidelijk van het gesprek (dat daardoor nogal uitliep). Ze klaagde echter ook over de vermoeidheid die ze tegenwoordig geregeld voelt.
Ik herinnerde haar eraan dat ze al 86 jaar is en tekeergaat als een vrouw van 40. Ze is maar gelukkig als ze van het ene evenement naar de andere reünie kan lopen (ja, lopen: ze heeft geen auto), terwijl ik (bijvoorbeeld) op mijn leeftijd al heel blij ben dat we geen enkele verplichting hebben deze zondag.

Ik heb het altijd raar gevonden als mensen uitwendige prikkels nodig hebben om zich gelukkig te voelen. Is het omdat ze anderen nodig hebben om energie op te laden? (Ik heb daar - lang geleden - zelfs een romannetje over geschreven: "Incubi").

Voor mij geldt het tegenovergestelde: ik kan pas opladen als ik even de kans krijg alleen te zijn, waarbij de aanwezigheid van mijn (meestal stille) Roger de uitzondering uitmaakt.

O ja, vandaag in de brievenbus ook onder andere een mooi kaartje gevonden van Maj en Charlie. Om  Roger en mij te feliciteren en te bedanken voor het boek van de werkgroep WOI. Heel fel bedankt, Charlie en Maj, maar vergeet niet dat alle leden van de werkgroep heel veel tijd in dat boek gestoken hebben.

Alleen is het waarschijnlijk zo dat ik de enige was die er hier over schreef en dat daardoor de indruk is ontstaan bij sommige mensen dat Roger en ik er de meeste tijd in staken. Op sommige momenten was dat ook zo natuurlijk, maar op andere momenten waren andere leden echt meer in de weer dan wij!

Foto's van 10 november

Ik kreeg van mijn tante Françoise enkele foto's van de opening van de tentoonstelling eergisteren.










Met Nononc



Françoise in goed gezelschap







Foto's Françoise of Nononc

zaterdag 11 november 2017

Geslaagde opening van onze tentoonstelling "Kleine Heerse verhalen uit de Groote Oorlog"

Gisterenochtend legden we de laatste hand aan onze tentoonstelling.





Eigen foto's
Na de middag haalden we mijn oom Nononc en (tante) Françoise af aan het station van Waremme en na een snel en vroeg avondmaal (met een glas van de uitstekende wijn die ze bij zich hadden, en als "dessert"een blokje van de donkere chocolade die ik cadeau kreeg) vertrokken we samen naar de Herkenrodehoeve in Opheers.

Rond 19 uur begonnen de genodigden binnen te sijpelen... en besefte ik dat ik mijn smartphone was vergeten op te laden (en dat ik geen lader bij me had). Van foto's maken kwam dus niets maar straks serveer ik er jullie enkele die we vandaag maakten.

Het werd een heel geslaagde opening en presentatie van ons boek: toespraken, zang en  pipers die door merg en been gingen, het boek dat door een ruiter aan een soldaat werd overhandigd, overhandiging van het boek (en twee flessen wijn) door de burgemeester aan elk lid van de werkgroep, doorknippen van het lint, opening van de  tentoonstelling en receptie met heerlijke dranken en hapjes.

Heel veel (iets te veel voor mij) volk en veel kennissen ontmoet, kortom een heel aangename avond.

Eigen foto
Vandaag was een vrij korte dag. Na ons ontbijt terug naar Opheers gereden om te helpen de zaal klaar te maken voor de aankomst van wandelaars na de middag (maar we moesten bijna niets meer doen). Dan maar op ons gemak de tentoonstelling bezocht.








Foto's Roger en ikzelf (met het fototoestel van Roger)
Thuis geaperitiefd terwijl ik voor het middagmaal zorgde en al iets voor 16 uur onze gasten terug naar het station gebracht. Geen wandeling: het miezerde de hele dag en trouwens, Roger had nog pijn aan zijn voet.

O ja, Rogers nicht Jeannine (ook uitgenodigd) was er niet gisteren: ze belde me, net toen we in Opheers aankwamen, dat ze serieus ziek is.