donderdag 21 september 2017

Netwerkmoment

Elie had Roger en mij gevraagd deze avond als afgevaardigden van de werkgroep WO I naar het "Netwerkmoment Erfgoed Zuid-Limburg" in de stroopfabriek van Borgloon te gaan.

Dat hebben we gedaan, na een dag verder werken aan "ons" boek, en een wandeling van Borgloon naar Kuttekoven en terug.


Foto's Roger
Het werd een aangenaam weerzien in de stroopfabriek (met onder andere Ludo D., Jos V. en nog een paar andere leden van Heemkunde, Johnny C., Kim en Jelle, Rombout Nijssen) maar aan de presentatie van de verschillende erfgoedorganisaties heb ik niets gehad. Ze gebeurden tegelijkertijd op twee momenten, in verschillende hoeken van de zaal (je koos de presentatie die je wilde volgen) en ik zat telkens zo dat ik langs mijn beide oren twee verschillende sprekers hoorde. Ik hoor al niet te best maar nu  was het ronduit een ramp voor mij.

Daarna zijn we niet al te lang meer gebleven: ik wilde nog een laatste keer "ons" boek overlopen voor ik de proefdrukken terugstuurde naar Elie.

woensdag 20 september 2017

Morgen begint de herfst!

Deze ochtend verlieten we de vergadering van de werkgroep WOI weer om 11 uur.

Stipt om 12:05 uur parkeerden we de auto in de buurt van de school van de "groten" en toen we de speelplaats opliepen, ging de bel.

Kort daarop kwamen Elena en Matthias te voorschijn, beladen met verhalen (en dan moet je heel diplomatisch zijn om te zorgen dat Matthias soms eerst aan het woord komt) én een tekening als cadeau voor ons.

Matthias moest pipi doen en troonde ons in een labyrint van gangen en klaslokalen mee naar de toiletten. Onderweg in dat "doolhof" kwamen we voorbij de klas van Elena waar Roger en ik uiteraard een kijkje moesten nemen.

Het viel ons op dat de wc's voor kleuters geen deuren vertonen. De reden daarvoor is nogal duidelijk (zelfs Elena kwam erop toen we haar erop attent maakten) maar ik herinnerde me mijn kleuterjaren: toen al vond ik het alles behalve leuk als op school iemand toekeek terwijl ik mijn gevoeg deed (gelukkig voor mij waren onze toiletten wel voorzien van een deur). En ik begreep ineens hoe het komt dat als Elena, Matthias, Anna, Lionel of Millie "thuis" naar wc gaan, ze de deur openlaten.

Uiteindelijk reden we naar onthaalmoeder Lutti waar Eva mij met open armen ontving (Elena en Matthias bleven in de auto zitten, en Roger bleef bij hen) en, na voor mij nog een praatje met Lutti, heel fier aan mijn hand naar de auto liep.

Roger was klaar geraakt met de reparatie van Matthias' sinterklaasstaf en na het middagmaal deed Matthias meteen zijn sinterklaaskleren aan. Eva leek moe maar wilde niet naar bed, wat ik begrijp, want het leven is toch zo boeiend: tekenen (ze vertelt me dan gelukkig wat ze "tekent"), spelen met haar broer, zus en Anna, onder andere in de tuin.


Eigen foto's
Waar we de eerste herfsttekenen zagen: veel paddenstoelen en al vrij veel bladeren op de grond. Ik herinnerde Elena eraan dat we, toen ze nog heel klein was, zo fel hadden genoten van het knisperende bladerentapijt in de tuin, en ineens besloten de kindjes de tot nu gevallen bladeren te verzamelen om er een bescheiden bladerentapijt van te maken. Alle vier gingen ze zo enthousiast op in die bezigheid dat ik uiteindelijk gewoon meedeed.

Daarna besloten de kindjes dat het iets later "bladerenfeest" oftewel "herfstfeest" zou zijn. En vroeg Elena me wanneer het echt herfst zou zijn. Toen realiseerde ik me pas dat de herfst morgen begint!

Na het "herfstfeest" (gewoon genieten van en spelen in de tuin onder een late herfstzon) was het voor mij tijd om te koken. Ondertussen keken de kindjes naar filmpjes. Matthias en Eva naar "Thomas de trein" en Elena (op een ander tablet) naar sprookjes. Sprookjes die ik niet kende: ik vroeg haar of die misschien van Grimm waren, ze wist het eerst niet maar na het eerste filmpje kwam ze mij in de keuken vertellen dat ze wel degelijk 'van de gebroeders Grimm' waren. Dat heeft ze dus gelezen vermoed ik? En dan zou ze al veel meer kunnen lezen dan wat ze op school heeft geleerd (wat mij eigenlijk niet zou verwonderen).

Na het avondeten, terwijl Matthias en Eva verder keken naar "Thomas de trein", toonde Elena me hoe ze (niet verplicht) oefent op "Bingel". Een leuk schoolinitiatief!

Vlak daarna vertrokken Roger en ik naar huis (uiteraard was onze schoonzoon thuis om voort voor de kindjes te zorgen - dochterlief gaf les) waar Roger verder de drukproeven van "ons" boek heeft nagelezen. Hij is nu geraakt aan bladzijde 265 van de 315.

dinsdag 19 september 2017

Een uitstapje en een overlijden

Nee, ik ga het niet hebben over de nieuwe voedingsdriehoek. Hoewel ik die al veel beter vind dan de vorige, zou hij misschien meer rekening moeten houden met de soorten plantaardige vetten... Maar kom, ik wilde het niet daarover hebben.

We wachtten op de drukproeven vandaag, en omdat ze maar niet aankwamen, besloten we te gaan wandelen in het tweetalig dorpje Herstappe.

Het moest weer lukken: pas waren we daar aangekomen of ik voelde op mijn smartwatch de drukproeven aankomen.
Toch hebben we genoten van een mooie wandeling van iets minder dan een uur voor we terug naar huis keerden.









Foto's Roger
Waar ik uiteraard meteen de drukproeven begon na te lezen.

Tijdens een korte pauze deze avond las ik op Facebook dat de Nederlandse auteur Martin Wings gisteren is overleden. Hij was enkele maanden ouder dan ik (van 11 maart 1949) en schreef heel goed. Ik had onlangs van hem vernomen dat hij serieus ziek "was geweest" (waardoor ik dacht dat hij voorlopig genezen was), dat hij hoopte nog enkele mooie jaren te mogen beleven en dat hij niet bang was voor de dood (ik wist dat hij zijn overleden vrouw enorm miste).

Martin, ik hoop zo dat je nu opnieuw met haar verenigd bent!

maandag 18 september 2017

Over dialecten en literatuur op een rustige regenachtige dag

Buiten onze uitgebreide boodschappen niet veel gedaan vandaag. Om te beginnen regende het regelmatig pijpenstelen. En daarbij: ik was aan het wachten op de verbeterde versie van het boek over WOI.  Die moet immers nog eens nagelezen worden.

Helaas, geen mail gekregen van de zetter vandaag.

Dan maar, na een telefoontje met Nany, de nieuw aangekochte en gekregen boeken (die gelezen waren of waarvan ik dacht dat ik ze pas veel later zou lezen) opgeruimd en opgemerkt dat we veel te weinig planken hebben! 😉

Een boek, waar ik destijds al meteen te veel fouten in vond, ontsnapte aan het opruimen omdat ik het nog één kans wilde geven (Boudewijn Knevels heeft zijn jongste schrijfsel toevertrouwd aan dezelfde uitgever, vandaar). En... terwijl ik er nog even in bladerde, merkte ik op dat zelfs de vormgeving serieus te wensen overlaat (bladzijden met maar één regel bijvoorbeeld). Ik hoop maar dat Boudewijn een beetje, nee serieus, opvolgt wat er met zijn typoscript gebeurt!

Ook gelezen, onder andere in "Het Weerzien" van Nicci Gerrard (deel van Nicci French, en als je dit boek - door haar alleen geschreven dus - leest, herken je meteen haar inbreng in de boeken die ze samen met haar echtgenoot schrijft). Eerst wilde ik "Black Venus" van Jef Geraerts herlezen (ik had het in de jaren 70 gelezen) maar dat boek legde ik snel terzijde en staat nu op een plank bij de "opgeruimde" boeken. Het kon me echt niet meer bekoren: seks, seks en nog eens seks en een gebrek aan interpunctie dat maakt dat het heel onaangenaam leest.

Deze avond laat, na het beantwoorden van een paar mails, en omdat ik nog steeds geen bericht had ontvangen van de zetter, op mijn pc gekeken naar "Van Gils & Gasten", onder andere over Limburgse dialecten.

Ik vroeg me weer af vanwaar tegenwoordig die interesse, die bewondering zelfs voor dialecten. Ik heb het al vaker gezegd maar ik herhaal het nog even: dat vasthouden aan dialecten is nefast voor Vlamingen. Een Franstalige die Nederlands leert en daarna geconfronteerd wordt met een dialect waar hij niets van begrijpt, heeft geen respect meer voor de Vlaming in kwestie en beslist steevast dat de conversatie best verder gaat in het Frans (zeker als de Vlaming blijk geeft van zijn talenkennis).

Maar uiteindelijk hoorde ik in die uitzending hetzelfde zeggen als wat mijn mening is: dialecten zijn een deel van ons patrimonium dat moet bewaard worden, maar een dialect gebruiken doe je nu enkel tussen vrienden of in gezinsverband.
En het liefst enkel sporadisch, zou ik daar aan toevoegen, want wij Vlamingen moeten leren correct Nederlands te spreken (desnoods met een accent, dat kon en kan me als Franstalige absoluut niet schelen).

En.. al is het bewaren van die dialecten in allerhande "dictionnaires" ("diksjenêr" lees ik op de kaft van zo'n woordenboek dat wij in huis hebben) een vrij goed idee, ik vraag me af waarom niemand op het idee van Roger komt, of in het Heerse zijn idee uitwerkt (want hij heeft het daar al vaak over gehad): vermits het schriftelijk fonetisch weergeven van een dialectuitspraak heel moeilijk is, waarom niet werken met geluidsopnames?

Binnenkort wordt dat wel onmogelijk: de generatie voor ons is stilaan aan het verdwijnen en hun kinderen (zoals Roger - ikzelf heb nooit enig dialect gesproken) spreken dat dialect niet meer heel zuiver uit.

zondag 17 september 2017

Dag van de landbouw en Heks

Dag van de landbouw vandaag. In Heers deden drie moderne landbouwbedrijven hun poort open: in Gutschoven, Mechelen-Bovelingen en Vechmaal.

Wij dus naar Gutschoven waar we het veel te druk vonden en daarna naar Vechmaal waar het even druk was. Niets voor ons: we besloten niet nog eens naar Mechelen-Bovelingen te rijden maar een wandeling te maken in Heks.

Het werd een mooie lus langs de in de steigers staande kerk, de nu verlaten molen, velden en (minder mooie) villawijken.



Foto's Roger
Er heerste een aangename herfsttemperatuur maar eigenaardig genoeg zat er niemand in de tuin van Stephane Malais... waarschijnlijk zat iedereen in een van die voor ons vandaag te drukke landbouwbedrijven?

We zijn dan maar iets gaan drinken in een cafeetje in Sint-Truiden.

zaterdag 16 september 2017

Welgekomen hulp van onze achterbuur

Onze stoep zag er weer niet uit: vol mos en onkruid. Roger kan het wieden niet bijhouden, de veelvuldige regens hadden ons nog geen kans gegeven de onlangs gekochte (toegelaten) herbicide te gebruiken en ikzelf had wel wat anders te doen.

Vandaag zouden we echter die stoep aanpakken. Roger wilde eerst het grootste deel mos en onkruid wieden om daarna eindelijk nog eens te spuiten. Ikzelf had niets speciaals op mijn programma staan, dus wilde ik hem wel helpen (al zag mijn rug er tegen op: onze stoep is enkele tientallen meters lang).

Terwijl we daarmee bezig waren, kwam onze achterbuur (de echtgenoot van onze Italiaanse buurvrouw) voorbijgereden. Hij stopte even voor een babbeltje en raadde ons aan herbicide te gebruiken in plaats van onze rug zo te martelen.

Hoewel... al pratend kwam hij tot de conclusie dat we inderdaad best het grootste deel mos verwijderden alvorens te spuiten. 'Ik kom seffens even langs met een blazer en blaas jullie "oogst" bij elkaar zodat je het onkruid alleen nog moet opscheppen,' beloofde hij.

Inderdaad, een half uurtje later, wij waren pas klaar met ons werk, verscheen hij weer.
En... hij blies ! Ik stond echt in bewondering voor dat (heel oude, legde hij uit) blaastoestel van hem!

Hadden wij maar zoiets... maar het is heel duur, zegt Roger dan weer, die vreest dat een tweedehandstoestel niet even performant is.

In een mum van tijd was onze achterbuur klaar en kon Roger het hoopje mos en onkruid in de groene container scheppen. Buurman drong aan: 'En nu meteen spuiten met herbicide, en binnen een paar dagen spuiten met javel.'

Ik had ondertussen even de buienradar op mijn smartphone geraadpleegd: het was toen 15:00 uur en het zou om 16:15 uur beginnen lichtjes te regenen. Dat zei ik tegen buurman. Hij keek op zijn eigen smartphone en besliste: 'Die paar druppels kunnen geen kwaad: spuit maar!'

Wat Roger dus deed.

Daarna vond ik dat we een Orval hadden verdiend op het terras van De Kluizenaar...  waar we geen regen hebben gezien. Als het hier al enkele druppels heeft geregend, was daar niets van te merken toen we thuiskwamen.

vrijdag 15 september 2017

Eva steelt koekjes uit de keukenkast

Nee we gingen niet babysitten zoals de titel van deze post laat vermoeden. Integendeel: ik heb wat schoongemaakt terwijl Roger in zijn atelier probeerde Matthias' sinterklaasstaf (onlangs gebroken door een te heftig gebruik) te herstellen. Ook geen wandeling wegens te vaak regen vandaag.

Ik kreeg wel een grappig mailtje van dochterlief: ze betrapte kleine Eva op het stelen van (blijkbaar chocolade-) koekjes uit de keukenkast:

Foto van dochter

donderdag 14 september 2017

Over regen, familie en communicatie

Het heeft praktisch de hele dag geregend. Vlak na de middag hield het even op en ik stelde Roger voor onze dagelijkse wandeling te maken in Herk de Stad voor we "onze" zieke zouden bezoeken. Ik was pas uitgesproken of het begon hier weer pijpenstelen te regenen en op mijn computerscherm zag ik dat het in Herk de Stad al even erg was.

Geen wandeling dus. Rond 16 uur reden we de parking van het revalidatiecentrum op en in de gietende regen liepen we naar de ingang.

Ons familielid leek nogal vermoeid door het drukke revalidatieprogramma maar ook heel blij ons te zien. Ze sprak al enkele woorden heel verstaanbaar uit maar, ik merkte het wel, dat vroeg van haar een heel zware inspanning.  Antwoorden op onze vragen via een of ander gebaar lukte nog niet.

Vreselijk, vind ik dat, niet kunnen communiceren (jawel, dat zeg ik, die niet graag telefoneer en zelfs niet zo heel graag 'babbel', maar die heel graag brieven schrijf - brieven die tegenwoordig praktisch altijd worden vervangen door mails).

Dat herinnert me aan een uitlating van Diane De Keyzer gisteren: ze vreest dat, door al die mails in plaats van brieven, geschiedkundigen later minder materiaal zullen vinden voor hun boeken. Ik dacht even te reageren maar uiteraard deed ik het uiteindelijk niet.

Ik wilde toen eigenlijk dit zeggen: mensen die nu mails meteen wegsmijten nadat ze gelezen en beantwoord zijn,  zijn te vergelijken met mensen die vroeger alle beantwoorde brieven meteen wegsmeten.
Mensen die vroeger het liefst geen enkele brief wegsmeten, zullen nu ook geen enkele (beetje belangrijke) mail wegsmijten... en het grote verschil is dat de mails die ze zelf hebben geschreven ook bewaard blijven, terwijl je vroeger - ik heb het enkele keren meegemaakt, onder andere  na een overlijden - nog zoveel brieven van correspondenten kunt bijhouden als je wilt, het is de correspondent die beslist wat er gebeurt met die handgeschreven  brieven die jij naar hem stuurde.

Sorry voor deze lange parenthese!

Onze familiezieke leek onze communicatie via aanrakingen, lachen en oogcontact te appreciëren, want toen ik de eerste keer aanstalten maakte om afscheid te nemen, klampte ze zich aan mijn hand vast.
Op een zeker ogenblik had ik de indruk dat ze hoofdpijn had.
Heel lang geleden, toen onze kinderen nog kindjes waren (en eigenlijk daarvoor ook sporadisch bij vrienden), had ik opgemerkt dat ik iemands hoofdpijn kon wegnemen door de palm van mijn hand op de pijnlijke plek te drukken.

Dat deed ik nu dus ook, al was ik niet zeker van die hoofdpijn. De reacties van "onze" zieke waren sprekend: eerst pakte ze mijn hand vast, en terwijl ik dacht dat ze die van haar voorhoofd zou wegduwen, zorgde ze integendeel dat ik mijn hand iets feller tegen haar voorhoofd aandrukte. Na ongeveer vijf minuten duwde ze zachtjes mijn hand weg en gaf ze ons een zo lieve glimlach!

Ik hoop zo dat ze me ooit kan vertellen wat in deze periode door haar hoofd gaat! Ik heb zo'n vermoeden dat ze zich gevangen voelt in haar eigen defecte lichaam!😓

woensdag 13 september 2017

Boeiende dag

Deze ochtend vergadering van de werkgroep WO I. Alles is nagelezen en deze avond mailt Elie de tekst terug naar de zetter.

Roger en ik verlieten de vergadering al om 11 uur: om 12:10 uur zouden we Elena en Matthias in het Leuvense van school afhalen.
Elena kwam als eerste naar ons gelopen, nestelde zich in mijn armen en we wachtten tot Matthias op de speelplaats zou verschijnen. Hij verscheen echter niet... en stilaan werden Roger en ik ongerust tot we hem na een poosje zoeken vonden achter een muurtje aan de ingang. Hij had ons niet opgemerkt, dacht dat we nog niet waren aangekomen en wachtte daar braafjes op ons.

Eva was al thuis bij onze dochter. We aten, Anna kwam spelen en eigenlijk had ik een hele poos geen ander werk dan af en toe tussen te komen bij een zeldzame ruzie. Wel maakte ik enkele foto's:











Eigen foto's
Op een zeker ogenblik, nadat Elena met haar mama naar de zwemles was en Matthias even buiten speelde met Anna, wilde Eva het rustiger aan doen: op mijn of opa's schoot zitten en in een boekje kijken.

Eigen foto
Later, toen haar mama was gaan lesgeven en terwijl haar grote broer en zus naar een filmpje keken en ik voor het avondeten zorgde, begon Eva ineens weer te spelen met de Legoblokjes enzovoort.  Ik weet wel niet of Elena, Matthias en Anna zullen appreciëren wat ze van hun constructie heeft gemaakt! 😊


Eigen foto's
Roger en ik zijn vlak na het avondeten (gebakken aardappelen, bloemkool en worst) vertrokken en lieten het slaapritueel over aan schoonzoon: we reden naar Gingelom om een lezing bij te wonen van Diane De Keyzer. Echt boeiend!

Daarna was er uiteraard nog een receptie! 😉

dinsdag 12 september 2017

Broekom

Nadat ik gisteren nog uren had gewerkt aan de drukproeven, verwachtte ik vandaag de laatste toe te voegen opmerkingen/correcties. Omdat ik vermoedde dat ik daar weer veel tijd zou in steken, hadden we beslist onze uitgebreide boodschappen op een latere dag te doen.

Ik was echter zo snel klaar met die verwerking dat we besloten toch vandaag onze inkopen te doen. Deze keer reden we niet langs de Kringwinkel. We wilden niet nog eens bekoord worden door die rode sofa. We hadden immers pas beslist dat we hem niet zouden kopen. Nadat we enkele facturen hadden betaald voor een bedrag ongeveer gelijk aan de prijs van die canapé zagen we in dat het waanzinnig zou zijn nog eens zoveel geld (dat echt niet op onze rug groeit) te besteden aan iets dat we helemaal niet nodig hebben.  

Na de boodschappen (het weer was iets minder regenachtig en koud geworden) wilden we een wandeling maken in Heks om daarna iets te drinken in de tuin van Stephane Malais... en toen beseften we dat het dinsdag was en dus de meeste cafés gesloten zijn.

Het werd Broekom waar we een lus maakten van de kerk naar de molen en terug: een heel aangename, rustgevende wandeling onder  mooie herfstluchten.

Eigen foto

zondag 10 september 2017

Monumentendag

Hoewel ik vandaag weer uren heb gewerkt aan die proefdrukken maakten we toch even tijd om op deze Monumentendag naar de hoeve de Naveau te rijden, waar we Maj en Charlie ontmoetten. Eerlijk gezegd - en hoewel ik daar zelf niet voor te vinden zou zijn bij ons - had ik gehoopt meer van die monumentale hoeve te kunnen zien.

Daarna reden we naar Alken waar we een wandeling maakten langs de vele vakwerkhuizen en op het binnenplein van een vroegere vakwerkhoeve een heel interessante uitleg kregen van Marleen Oris.

Deze avond, voor en na het avondeten, nog gewerkt voor de werkgroep WOI. Ik moet nog de opmerkingen van twee personen krijgen.

Roger kreeg deze avond een berichtje van zijn verre nicht Joyce. Zij en haar echtgenoot zijn geëvacueerd. Ze vertelt ons binnenkort of hun huis heeft standgehouden.

zaterdag 9 september 2017

Orkaan

Nog snel voor het slapengaan: ik wilde het vandaag tijdens de "koffietafel" niet hebben over Rogers verre nicht Joyce (hoewel, ik heb er toch even over gesproken, terwijl het nieuws opstond in de auto, maar het was duidelijk dat toen niemand echt luisterde, noch naar mij, noch naar de radio. "te ver van mijn bed" zeker?).

Wel, nu wil ik het wel even over haar hebben (en ik heb Roger gevraagd haar dringend te mailen: ook al is ze geëvacueerd, ze zal wel een smartphone bij zich hebben?).

Want zij woont in Florida, op de Keys!
En daar gaan ze die orkaan voelen!

Uitvaart in Hoksem

Net zoals gisteren (dag die ik praktisch volledig besteedde aan het verwerken van opmerkingen over de drukproeven) regende het vandaag bijna constant.
Om 10 uur haalden we mijn oom "Nononc" en (tante) Françoise af aan het station van Tienen waar ze gisterenavond een B&B hadden genomen. Samen reden we in de gietende regen naar Hoksem (dat ook in Haspengouw ligt).

Hoewel we naar een uitvaart gingen, kreeg ik weer die typische, aangename "nostalgische" rillingen bij het benaderen van het schilderachtig dorpje met zijn heel mooi kerkje waar ik in mijn prille kinderjaren zo vaak vertoefde bij "Moeke" (de moeder van mijn grootmoeder Marraine), mijn grootoom en groottante en hun kinderen, Nany haar neef en nicht (in de betekenis van "cousin") E. en G.
G. staat qua leeftijd dichter bij mij dan bij mijn moeder: ze is van 1942, ik van 1949 en mijn moeder Nany van 1931. E. is twee jaar ouder dan Nononc (12 jaar ouder dan ik dus). En zijn vrouw Fina was van 1920 (17 jaar ouder dan hij).

E. heeft vorige maandag zijn echtgenote Fina verloren. Vandaag namen we afscheid van haar. Veel volk in de kerk, een mooie, serene dienst en daarna de koffietafel.

Het is altijd leuk herinneringen aan het verleden ophalen bij zulke gelegenheden maar als de sfeer te uitgelaten wordt, doet het me telkens een beetje pijn: het lijkt dan alsof de genodigden helemaal zijn vergeten waarom ze daar zijn. Althans, zo heb ik het zelf ervaren de paar keren dat ikzelf heel dicht bij de overledene stond.

We hoorden dat na de crematie, rond 14:30 uur, de urne naar de begraafplaats zou gebracht worden en waren eerst van plan rond dat uur E. en G. naar daar te vergezellen. Toen we echter merkten dat iedereen begon afscheid te nemen, en G. een paar keer herhaalde dat we echt niet zo lang hoefden te wachten, kreeg ik de indruk dat zij en E. die wandeling naar de begraafplaats liever onder elkaar deden (wat ik heel goed begreep) en besloten we rond 14:15 uur te vertrekken.

We brachten Nononc en Françoise terug naar het station van Tienen en reden daarna naar huis waar ik even belde met onze Matadi-vrienden Beeckman en na drie pogingen ook Nany aan de lijn kreeg.

Ik verwachtte nog opmerkingen over de drukproeven maar die zijn er niet gekomen vandaag. Morgen?

Dus heb ik nog wat gelezen: "C'est tout un roman" van Madeleine Chapsal, een boek dat bij mij eigenaardig genoeg veel reminiscenties oproept aan onze vriend Dirk Lambrechts zaliger.

donderdag 7 september 2017

Heemkunde en een cadeautje

Nadat Roger op controle was gegaan bij de cardioloog (alles blijkt in orde, bedankt!) wilde hij nog langs de Kringwinkel rijden. De rode sofa stond er nog, Roger leek hem te willen kopen maar ik herinnerde hem eraan dat er echt geen plaats is in de salon! We kochten er wel weer enkele boeken.

We reden nog langs een Aveve om er een geautoriseerde herbicide te kopen (Roger kan het handmatig wieden van onkruid op de stoep onmogelijk bijhouden).

Daardoor was het tijd om te koken toen we thuiskwamen.

Na het avondmaal werkte ik voort aan de drukproeven tot ik een lang telefoontje kreeg van Nany. Om 19:45 uur moesten we naar Heks rijden (interessante lezing georganiseerd door Heemkunde Groot Heers) maar vermits ik achterstond op mijn programma liet ik Roger alleen gaan. Daar kreeg ik spijt van, want een kleine drie kwartier later was ik helemaal klaar met het verwerken van Rogers opmerkingen: ze bleken deze keer wel meestal dezelfde te zijn als de mijne. Als er dat telefoontje niet was geweest, was ik dus nog voor 19:45 uur klaar geweest met mijn werk!

Maar kom, ik profiteerde er dan maar van om nog een wasmachine te laten draaien, enkele mails te beantwoorden en te lezen... en Roger kwam terug van de lezing met een cadeautje voor mij van Ludo D.: vruchten van de papegaaiplant, een plant die ik niet kende maar die wel prachtige vruchten voortbrengt:

Eigen foto
Deze avond al de correcties van Jef V. en van Elie M. aangekregen. Die probeer ik morgen te verwerken: ze zijn veel minder talrijk dan ik had verwacht.

woensdag 6 september 2017

Goed gevulde dag

Tijdens ons ontbijt (nee, geen brunch vandaag: we moesten naar de vergadering van WO I) zag ik een eekhoorntje rondhuppelen. Ik wilde er nog een foto van maken maar de tijd ontbrak. Roger wil die diertjes liever niet in de tuin (omdat ze zijn noten stelen), ik vind ze zo mooi... en vermits we geen noten zullen hebben dit jaar zijn ze welkom!

Zware vergadering maar iets korter dan normaal. Alle resterende affiches nagekeken en afgesproken dat iedereen me toch lang voor 15 september zijn opmerkingen bij het boek doorstuurt: er moeten echt nog te veel aanpassingen gebeuren.

Rond 11:45 uur waren Roger en ik terug thuis en, nadat ik een eerste wasmachine liet draaien, werkte ik voort aan "ons" boek, terwijl ik toch wat kaas en een sinaasappel at bij wijze van middagmaal.

Tegen 13:30 uur - ik had eerst de was te drogen gehangen -  vertrokken we naar Herk de Stad. "Onze zieke" revalideert daar nu.

Ze sliep zo diep en vredig toen we aankwamen... dat we besloten haar te laten slapen. Zelf wandelden we naar het centrum (via een kleine omweg zodat Roger toch enige beweging zou hebben) en dronken een biertje op een terras terwijl we herinneringen ophaalden aan een uit het oog verloren kameraad die vroeger daar vlakbij woonde.

Eigen foto
Tegen 16 uur liepen we terug naar het revalidatiecentrum. Nu lag "onze zieke" niet meer op haar kamer... maar we troffen haar, met dochter, kleinkinderen en echtgenoot in de tuin waar we nog een hele poos vertoefden, genietend van de laatste spaarzame zonnestralen (je voelt echt de herfst aankomen).

Ik vond dat ze er veel beter uitzag. Oké, de revalidatie zal waarschijnlijk maanden in beslag nemen maar echt, ik merkte al een meer dan subtiel verschil met vorige keer.

Iets voor 17 uur zijn we vertrokken. Roger zou vandaag voor het avondmaal zorgen en dus wilden we mosselen kopen.

Terwijl Roger die klaarmaakte, heb ik een tweede wasmachine laten draaien, verder gewerkt aan "ons" boek, en een heel oude Limburgse monografie gezocht voor Hector Van Oevelen (die ik niet persoonlijk ken) die me er in een mail had naar gevraagd. Ik veronderstel dat hij mijn adres had van Jan Gerits.

Na de lekkere mosselen en het te drogen hangen van de was, voortgewerkt aan die drukproeven waarmee ik rond 22:30 uur klaar was.

Daarna kreeg ik al de correcties van Roger doorgestuurd. Ik heb er, op iets meer dan een dik uur tijd, nog maar een derde kunnen van verwerken maar het valt op: hij merkt fouten op die ik niet opmerk en vice versa.

Als ik dus ongeveer 4 uur uur nodig heb om de correcties van één lid te verwerken, betekent dat 8 maal 4 uur voor ik alle bemerkingen heb doorgenomen. Vier overvolle werkdagen dus!

En onze andere verplichtingen zijn echt nog niet achter de rug! 😓

dinsdag 5 september 2017

Over onder andere Haspengouw en spinnen

Terwijl Roger nog aan de brunch zat, heb ik eindelijk nog eens gestreken zodat we na onze uitgebreide boodschappen tijd zouden overhouden voor een wandeling.

Het werd een mooie, lange wandeling rond Engelmanshoven: fel klimmen en dalen langs velden en bosjes met af en toe het geroep van een roofvogel boven ons. Wat is het hier toch mooi!

Eigen foto

Na ons avondmaal, net toen ik wilde beginnen aan mijn uurtje lectuur op papier, een telefoontje van Nany over de begrafenis van onze aangetrouwde nicht. Nany zal niet kunnen aanwezig zijn (tenzij wij haar de dag voordien afhalen, naar hier brengen, meenemen naar de uitvaart en daarna terug naar het Antwerpse voeren, maar daar hebben we deze week geen tijd voor). Roger en ik zullen er wel proberen naartoe te gaan.

Daarna was het tijd om de drukproeven van het boek van de werkgroep WO I verder na te lezen. Ik ben vandaag geraakt aan bladzijde 260 maar dan voelde ik me ineens echt te moe.

Dan maar geluisterd naar dit, dit interessant stukje gelezen waar Roger me had over gesproken en... .
gekeken naar een filmpje dat onze vriend René mij had doorgestuurd. Over de laatste reis met zijn broer, zussen, mama en papa die kort daarna overleed. Pakkend!

O ja, en toen ik een Trappist wilde halen, zag ik dit op een muur van de salon:


Eigen foto's

Roger zei: 'Je gaat die foto's toch niet posten?'
Natuurlijk wel: in elk huis zitten immers spinnen, alleen durven ze zich hier te vertonen, want ze weten dat ik ze niet doodtrap!😊

maandag 4 september 2017

Nieuw schooljaar

Ook voor onze dochter is het nieuwe schooljaar begonnen en vandaag "moesten" we de eerste keer "babysitten".

Eerst hadden we alleen te doen met Eva die opvallend veel woordjes begint te zeggen.

Daarna gingen we samen Elena en Matthias afhalen in de school (te voet, met Eva in de buggy).

De twee groten hadden heel veel te vertellen en waren van plan thuis nog heel veel te spelen, en, wat Elena betreft, te tekenen... want, na een boekje over Assepoester, wil ze nu een boekje over Sneeuwwitje maken.
Ze tekent dan zelf de prentjes en haar mama, papa of ik moeten opschrijven wat zij erover (in prachtige zinnen) vertelt.


In haar volgende boekje zou ze eerst zorgen voor een kaft of titelblad, vertelde Elena me en ze vroeg me of het erg was dat ze daar niet had aan gedacht in "Assepoester"! Uiteraard heb ik haar gerustgesteld!

Eigen foto's
Buurmeisje Anna kwam spelen maar ik merkte wel dat Elena liever voort had getekend.

Matthias, die een poosje met Eva had gespeeld, besloot dan maar Anna te volgen naar haar huis.

Eigen foto
Eva deed dan een beroep op mij: ik moest met haar op de sofa kijken in een boekje maar deze keer moest ik niet vertellen: zij vertelde me wat ze allemaal zag!

Toen ik begon te koken, wilde Elena naar een filmpje kijken en het was schattig om te zien hoe Eva zich naast haar nestelde.

Eigen foto
Het avondeten was ongeveer klaar toen dochter en schoonzoon aankwamen en na de maaltijd zijn Roger en ik meteen naar huis vertrokken: we wilden immers voort proefdrukken nalezen (ik ben deze avond aan bladzijde 200 geraakt).

O ja, deze ochtend, voor we naar het Leuvense vertrokken, een telefoontje van Nany: Fina, de echtgenote van haar "kozijn" E. is overleden.

zondag 3 september 2017

Gegratineerde spitskool

Ik zou eigenlijk een paar mails moeten beantwoorden maar, vrienden, dat zal voor morgen of misschien zelfs pas overmorgen zijn: morgen wordt weer een drukke dag.

Een bepaalde vriendin wil ik wel graag nu via deze blog beantwoorden. Ze vroeg me in een mail wat ik bedoel met gegratineerde spitskool.

Dat is uiteraard weer iets dat ik zelf in elkaar heb geflanst... en onze vrienden bleken deze middag dat doodeenvoudig gerecht heel fel te appreciëren.

Ik maakte het zo klaar (voor 4 personen dus):

Gisterenavond kookte ik heel veel (bijna twee stuks) in reepjes gesneden spitskool en een paar aardappelen (2 niet te dikke) gaar in heel licht gezouten water. Ondertussen bakte ik gemengd gehakt, vier lookteentjes en een gesnipperde ui in olijfolie met een beetje peper en heel weinig zout.
Toen alles gaar was, ging in een ovenschotel eerst een laag vlees, daarna de snel en niet te gepureerde groenten waar ik een scheutje amandelmelk, een klontje boter en wat nootmuskaat had bijgedaan, en daarop vrij veel geraspte kaas. Daarna ging de schotel in de koelkast.

Vandaag schoof ik die schotel in de oven, waar hij opwarmde en gratineerde terwijl we soep aten.

Onze vrienden uit Herzele

Vandaag kregen we eindelijk onze vrienden uit Herzele nog eens op bezoek.

Weer werd het gezellig bijpraten, over politiek enzovoort converseren en herinneringen ophalen tijdens een aperitief, het middagmaal (broccolisoep, gegratineerde spitskool en fruit), een vieruurtje (mattentaart ons geoffreerd door onze vrienden) en het avondmaal (kaasschotel en fruit).

Tussen het middagmaal en het vieruurtje stelde ik een wandeling voor maar het was duidelijk dat onze vrienden daar niet veel zin in hadden (hij heeft de laatste maanden enkele gezondheidsproblemen gehad).

Ze delen onze angst voor de toekomst, dat is een feit.

O ja, deze middag, vlak voor onze vrienden aankwamen, belde Nany om te vertellen over de prachtige familiebarbecue bij vriend René, waar ze gisteren mocht aan deelnemen. Ik had ondertussen van de schoonzus van René al een foto ontvangen waar Nany heel jong en gelukkig op oogt:

Foto Hilde Lever

zaterdag 2 september 2017

Over een rode lederen sofa

Ik wil het deze avond niet hebben over het huishouden noch over onze wandeling van een dik uur in Sint-Truiden of over de boeiende uren nalezen van die drukproeven. Wel over een rode sofa.

Enkele weken geleden zagen we die voor het eerst in de Kringwinkel. Een rode lederen sofa waarvan de afzonderlijke zitjes fungeren als relax. Mooi, heel aangenaam zitten en liggen, en veel minder duur dan één van onze twee sofa's destijds.
Alleen: we hebben geen plaats in ons salon voor een derde sofa!

Nu is het zo dat ik al enkele jaren pleit om onze salonmeubels naar de "bibliotheek" te verhuizen en de eettafel die in de "bibliotheek" staat naar wat nu ons salon is, te verplaatsen.

Dat zou als voordeel hebben dat de eetkamer veel dichter bij de keuken komt te liggen, en dat we in de huidige grote bibliotheek-eetkamer-zithoek enkele zithoekjes bij kunnen creëren.

En... in een van die zithoekjes zou die rode sofa heel mooi staan (en desnoods moeten dan maar andere, minder mooie luie stoelen verdwijnen. Maar daar ben ik zelfs niet zeker van: als we die rode sofa zouden kopen, moet ik sowieso mijn "plannetje" voor de bibliotheek herzien en daarna pas kan ik beslissen wat we wegdoen - maar als eerste bepaalde "zetels" die ik nooit mooi heb gevonden uiteraard).

Maar... Roger bleef gekant tegen mijn idee. Oké, het vergt enige verhuizing maar niet echt veel. Wat misschien wel zou tegenvallen: in de huidige "bibliotheek" kunnen we niet naar muziek luisteren... en in de huidige salon (die dan eetkamer zou worden), zouden we geen zithoek meer hebben.

Voor het eerste probleem zouden we wel een oplossing vinden (met draadloze boxen bijvoorbeeld), op de tweede vereiste heb ik het antwoord al.

Als ons salon echt wordt omgevormd tot eetkamer komt er veel ruimte vrij; en plaats genoeg om, tussen de twee ramen een tafeltje - ik dacht aan de naaimachine van marraine - te zetten en aan weerskanten daarvan twee echt luie stoelen die we nu zelden gebruiken. Een echt heel gezellig mini- zithoek voor ons beiden dus!

En als we met meer mensen zijn, tja, dan is er daarvoor de huidige bibliotheek die dan bibliotheek-salon zou worden. Of de eetkamer natuurlijk die veel meer plaats zal bieden dan de keuken waar we nu eten.

Afijn, ondanks heel die uitleg (die ideeën van mij zijn heel oud) wilde Roger er niets van horen...  tot we die rode sofa zagen, en er allebei op verliefd werden.

Eerst (ik merkte het wel) wilde Roger die meteen kopen. Maar dat vond ik dan weer geen goed idee: nu hebben we er echt geen plaats voor.

We besloten te wachten. Elke keer als we in de Kringwinkel kwamen, keken we eerst of die sofa er nog te koop stond.

De laatste keer was hij er nog. Weer stond ik op het punt tegen Roger te zeggen: 'We kopen hem' en weer dacht ik: 'In ons huidig salon hebben we er geen plaats voor.'

Deze avond, na al ons werk, hadden we het weer even over die sofa en weer zei ik tegen Roger dat die alleen in de bibliotheek zijn plaats kan vinden.

En... hij leek niet meer zo gekant tegen mijn ideeën: hij vroeg me of ik een nieuw plannetje kon maken voor de "bibliotheek".

Ik ben benieuwd of de rode lederen sofa nog te koop zal staan de volgende keer dat we naar de Kringwinkel gaan!

vrijdag 1 september 2017

Een wandeling tussen veel karweitjes door

Ondanks het vele werk vandaag (de keuken een beurt geven, wat geen sinecure is! Ik klaagde dat er te veel rommel ligt en Roger vroeg wat ik dan wel weg wilde om het schoonmaken te vereenvoudigen. Mijn antwoord was niet bevredigend: ik somde alle spullen op die hijzelf zo graag verzamelt in onze leefkeuken, de spullen die op het aanrecht staan omdat ik ze elke dag gebruik en zijn verzameling zoutvaatjes: het resultaat was dat niets verdween. Deze avond nog uren besteed aan het nalezen van die drukproeven en ook nog uitgebreid gekookt voor ik een lange telefoon kreeg van Nany), ondanks dat vele werk dus tijd gevonden voor een mooie, lange wandeling in Mettekoven.

Zoete geuren, prachtig licht, heel veel sleedoorns en een aangename lauwe temperatuur. Ik kreeg een pril herfstgevoel.


Eigen foto's

Foto's Roger
Daarna nog een Orval gedronken op het terras van De Kluizenaar... en vernomen dat de uitbaters volgend jaar in mei ermee ophouden. De huur zou veel te hoog zijn (dat hadden we al gehoord van de vorige uitbaters). Jammer!

Na schooltijd naar onze dochter gebeld om te vragen hoe de eerste schooldag was verlopen maar niet lang kunnen praten: ik hoorde Elena en Eva roepen en wenen. Elena bleek ontgoocheld omdat ze nog niets had geleerd, Eva leek moe na een dagje onthaalmoeder maar Matthias, die ik niet hoorde, was rustig aan het spelen.

donderdag 31 augustus 2017

Schattige kinderen

Ik vergat daarnet te vertellen dat toen we onze zieke bezochten, we ook haar dochter, schoonzoon en twee van haar kleinkinderen ontmoetten. En dat ik die kindjes zo lief, bijdehands en verstandig vond!

We ontmoetten de kindjes (die niet bij hun oma binnen mochten) en hun vader in de gang van het ziekenhuis en het eerste wat het meisje mij vroeg, was: 'Hoe gaat het met oma?' (waarop ik met moeite een antwoord vond)😔

Het meisje begon gelukkig zelf verder te vertellen over het feit dat zij en haar broertje niet bij oma werden toegelaten en over de school die morgen begint. Haar broertje begon ook van alles te vertellen (onder andere over een speelongelukje dat hij meemaakte), en... ik vond ze allebei zo ontzettend lief.😉

Blijkbaar heb ik toch geen ongelijk wat onder andere pasta, brood en vet betreft!

Na deze drukke dag rustte ik nog even uit: ik bekeek de kranten online. Ik viel op een artikel (heb het eerlijk gezegd nog maar diagonaal gelezen) dat lijkt te bevestigen wat ik al lang verkondig (sinds ik een boek las van Verburg en andere goeroe's volg).

Lees zelf maar!

Weer druk!

Deze ochtend een telefoontje van Elie: hij had de proefdrukken van "ons" boek aangekregen, in pdf-formaat. Later stuurde hij die door naar elk lid van de werkgroep WO I met de opdracht de tekst na te lezen, verbeteringen te noteren en die tegen 15 september naar mij door te sturen. Ik moet dan de bemerkingen van de andere leden, als ze niet overeenkomen met mijn correcties, incorporeren in mijn bestand voor we alles naar de zetter terugsturen.

Tussendoor heb ik vandaag al 55 A4-bladzijden van de meer dan 300 nagelezen en ik merk dat we heel veel tijd zullen steken in dat werk. Ik vind immers nog heel veel kleine onvolmaaktheden, verkeerde splitsingen van woorden (en zelfs andere fouten die niet in het oorspronkelijk Word-document stonden: ik heb het geverifieerd).

Roger (een van de 'andere leden' dus) is van zijn kant ook aan het nalezen - maar pas sinds deze avond - en hij vindt dan weer andere foutjes (zelfs soms qua inhoud!). 😒

Ik heb die bladzijden echt tussendoor nagelezen, want er  stond heel veel op ons programma vandaag.

Nadat ik ons salon had schoongemaakt (Roger stofzuigde) bezochten we eindelijk onze familiezieke in Gasthuisberg (Leuven).
Bezoek is immers beperkt toegelaten én het gaat om een uitgebreide familie!
Het gaat nog helemaal niet goed met onze zieke en ik kon mijn tranen moeilijk bedwingen toen bleek dat communicatie alleen mogelijk is door elkaars hand vast te houden (wat we dan ook deden tijdens het hele bezoek).

Toen we terug thuis waren, wilde ik dat Roger nog een uurtje ging wandelen en dat deden we in het bosje van Klein-Gelmen (heel rustgevend). Daarna pas zorgde ik voor ons avondmaal.

Vandaag geen uurtje lectuur na het eten, tenzij je het corrigeren van die drukproeven als dusdanig bestempelt.

Nog heel veel werk voor de boeg dus... en tegelijk nog enkele verplichtingen de volgende dagen. Het wordt weer heel druk!

O ja, deze avond (ook tussendoor) nog enkele mails beantwoord... en morgen mag ik zeker niet vergeten te bellen naar de kindjes om te vernemen hoe de eerste schooldag verliep! 😊

woensdag 30 augustus 2017

Over horloges, vertalingen, enzovoort

Deze ochtend, vergadering van de werkgroep WO I. Nog steeds affiches nalezen... en we vinden hier en daar nog een fout in de teksten die overgenomen zijn uit het boek. Dat betekent dat er binnenkort nog veel werk zal moeten gestoken worden in het nalezen van de drukproeven.

Na de vergadering en een snel middagmaal gaven we een deel van de verdieping (badkamer, gang), de trap en de hal een beurt en  reden we naar de apotheker, de nieuwe schoenmaker in Heers, de post en de kringwinkel in Sint-Truiden waar we voor een keer met lege handen buitenkwamen. Daarna, tussen twee regenbuien door, een wandeling in Bevingen waar we even ook langs die vriendelijke horlogemaker gingen.

Eigen foto
Weer moesten we niets betalen voor de kleine regeling die hij had uitgevoerd aan Rogers horloge. Heel leuk voor ons maar op die manier wordt die man nooit rijk! 😉

Onderweg naar huis kreeg ik een mail van Hendrik over een nieuwe vertaaldienst online, 'beter dan Google Translate'. Hendrik stuurde ook een  voorbeeld van een automatische vertaling op en ik was zo onder de indruk dat ik het thuis meteen uitprobeerde met een van mijn teksten. Ongelooflijk! Vooral omdat het programma zelf bijleert ('deep learning)'!

Echt, als eens iedereen dat programma kent, zijn wij vertalers zo  goed als overbodig. Op zich vind ik die vooruitgang boeiend (en wat mezelf betreft, ik ben toch aan het einde van mijn loopbaan) maar voor beginnende vertalers lijkt het me niet zo'n goed nieuws!

dinsdag 29 augustus 2017

Na zwaar huishoudelijk werk, nieuws over Georges Philips

Met Roger meer dan drie uur besteed aan het schoonmaken van het poorthuis: deze keer ook vrij veel opgeruimd en twee keer naar het containerpark gereden. Het ziet er al veel beter uit (maar nog niet optimaal).

Daarna vond ik dat we een biertje hadden verdiend: het was immers 32°C en we dropen allebei van het zweet. We reden naar De Kluizenaar die gesloten bleek: we waren vergeten dat het dinsdag is en dat hier dan praktisch alle cafés sluiten.

Dus maar terug naar huis (ik vond het te warm voor een wandeling en vermoedde dat ons werk ons voldoende beweging had gegeven) waar ik de mail van Elie, die onderweg was aangekomen, opende. Het betrof het militaire dossier van mijn grootvader van moeders kant (Nononc, ik stuur je de gegevens heel binnenkort door).

Volgens dat dossier is Georges Philips geen oud-strijder 14-18: hij werd ingelijfd bij de bijzondere lichting van 1919!  Van waar dan dat hardnekkige verhaal over het wel deelnemen aan de oorlog?

Na het avondeten belde Nany me met enkele nieuwtjes. Toen ik haar over de gegevens in dat dossier vertelde, streed ze die af en vertelde ze me weer het bekende verhaal... maar deze keer met een detail dat bij mij de vraag deed rijzen of er geen verwarring was ontstaan met een of ander verhaal over de vader van Georges. Nany had het immers over haar vader als loteling en de loting werd al in 1909 afgeschaft!

Misschien moeten we eens wat opzoekingen doen over die vader, namelijk Karel Philips, genoemd Charel?

maandag 28 augustus 2017

Pijnlijke holle weg

Na onze uitgebreide boodschappen stelde Roger vandaag een wandeling voor in de buurt van de kapel van Helshoven.

We volgden de mooie holle weg tegenover de kapel... maar daar werden ooit keitjes gestort (waarschijnlijk om het rijden of zelfs het stappen te vergemakkelijken) en ik had sandalen met een dunne zool aan (ik dacht dat mijn wandelschoenen in de auto lagen maar Roger had ze buiten mijn weten eruit gehaald)! Pijnlijk was dat voor mijn voeten!

Ik heb er deze keer echt niet van genoten en was blij toen we na een hele poos klimmen op een aarden weg terechtkwamen. We liepen via de steenweg terug naar de kapel: ik had geen zin om in het teruggaan weer bij elke stap naar de grond te moeten kijken om keitjes en andere stenen zo veel mogelijk te vermijden.

En we besloten een biertje (het was heel warm) te gaan drinken op het terras van De Kluizenaar: dat vond ik veel aangenamer.😉


Eigen foto's

zondag 27 augustus 2017

Luie zondag

Geen enkele verplichting vandaag en wat kan ik daarvan genieten! Het werd dus een heel luie zondag. Lectuur, af en toe luisteren naar het journaal (niet elk uur, want zoveel goed nieuws hoor je niet), een paar mails beantwoord (en onder andere vernomen via vriendin Marie-Louise - die het zelf online had gevonden - dat die fameuze reünie van onze vroegere school op 15 september plaatsvindt én dat je voor 5 juli moest inschrijven). Jammer...

Hoewel, als het zo is, zoals 25 jaar geleden, dat de echtgenoten niet welkom zijn, zou ik toch niet kunnen gaan.
25 jaar geleden woonden we nog in Antwerpen maar nu wonen we in Limburg. Roger zou me dan naar het Antwerpse moeten rijden - ik heb immers geen rijbewijs - en wat moet hij dan zelf doen terwijl ik aan tafel zit met mijn vroegere klasgenoten?

Voor de rest een beetje gekookt (weer iets heel lekkers in elkaar geflanst met een spitskool, een aardappel, olijfolie, amandelmelk, zout, peper, nootmuskaat, kurkuma, een klompje boter en geraspte kaas), een cafeetje gedaan in Sint-Truiden en toch een paar keer de wasmachine laten draaien.

En... teruggedacht aan een vraag waarmee ik gisteren weer enkele keren werd geconfronteerd:'Ben je iets aan het schrijven?'

Nee dus hoewel ik elke dag schrijf (deze blog, mijn dagboek, mails, brieven enzovoort). Ik vermoed dat ik nooit meer iets zal uitgeven, want dat bedoelen de mensen immers met hun vraag. Ik ben immers ontgoocheld door die kleine uitgeverijen.

Of je moet zelf zoveel exemplaren afnemen en je wordt verplicht te leuren met je boeken, of de uitgever zorgt voor fouten op de achterflap die je door hem liet verzorgen (heb ik zelf meegemaakt bij mijn toch vrij goede eerste uitgever), of je boek wordt in slecht Engels vertaald (heb ik meegemaakt bij Free Musketeers die nu van naam is veranderd)... of, en dat vind ik het allerergste, jouw uiteindelijke boek staat vol fouten (oké, de fouten liggen aan de auteur maar kom, die "kleine" uitgever kon toch minstens de auteur daarop attent maken).

Je kunt natuurlijk in eigen beheer uitgeven maar dat vind ik helemaal geen goed idee: buiten de vijf à tien kennissen die zo vriendelijk zijn je manuscript na te lezen, krijg je geen enkel echt objectief oordeel en, zoals iemand mij gisteren antwoordde: 'Dan moet je zeker met je boeken gaan leuren bij vrienden en kennissen'.

Nu, de bundel, die Daniël Depireux ons onlangs schonk, is wel heel verzorgd uitgegeven en ik heb er geen fouten in gevonden. Ik weet echter niet of hij zelf exemplaren heeft moeten afnemen en of hij met zijn werk moet leuren.

zaterdag 26 augustus 2017

Plechtige uitreiking van de Nestor-prijs 2017

Dit jaar waren we nog eens uitgenodigd op de uitreiking van de Nestor in Herentals. Zoals telkens werd het een boeiende middag. De laureaten waren deze keer Leen Persijn en Johan Verminnen.


Inleiding door Ingrid Ryken

Leen Persijn

Johan Persijn zorgt voor de laudatio van zijn grote zus

Frans Depeuter reikt de Nestor uit aan Leen Persijn


Frans Depeuter reikt de Nestor uit aan Johan Verminnen

Johan Verminnen

Slotwoord door Frans Depeuter (foto's Roger)
In zijn slotwoord legde Frans Depeuter (volgens mij terecht) de nadruk op het Vlaamse karakter van die Nestor-prijs en achteraf bleek hem dat door iemand van het organiserend comité kwalijk genomen te zijn!😞

Na een groepsfoto volgde de receptie waarop we  gezellig praatten met Modamske en zijn echtgenote Kristien, Reinhilde (schepper van het Nestor-beeldje) en haar echtgenoot Philippe, een lieve vrouw die ik daar steeds weer ontmoet maar van wie ik de naam niet ken en uiteraard Frans Depeuter.










Foto's Roger
Kristien, Roger Modamske, Reinhilde en Philippe hadden gereserveerd in een restaurant in de buurt (restaurant waar Karel, die geregeld onze vriend Fons ontmoet in Herentals, al vaak over sprak) en ze vroegen ons of we mee wilden.

We hebben de uitnodiging niet aanvaard: Roger moest nog rijden en mocht dus niets meer drinken!

En... ik dacht terug aan de tijd toen een beetje te veel gedronken hebben nog niet echt een probleem was. Omdat er nog niet zoveel auto's reden natuurlijk!